دیـــــــــــــــــــد - در سراشیبی ... یک شعر و چند خط حرف

X

دیـــــــــــــــــــد - در سراشیبی ... یک شعر و چند خط حرف

در سراشیبی ... یک شعر و چند خط حرف

به گل که نشسته

هلالی له و محو

ماهی افتاده تر

ته زاینده رود

از سر شب

طاق ها و ابروی وارونه تو

دقیقا گوشه چشمی لذیذ

در سی و سه پستان شل شده پل

میان لب های ترک خورده و ترد...

تشت تشت

از آب خانه به رود

پپاپی تا زیر استخوان لگن

بالا بیاید

کفرم

از این همه چروک...

اتفاقا قصدم یا بهتر بگویم امیدم وفا دار ماندن به ذات زبان است تا جایی که از بند و اسارت مدلول بگریزد، زبان به نوبه خود قابلیت خلق دارد، هر دال به صرف وجود داشتن خود ، ذاتا مدلول هم هست، صرف نظر از ابژه ایی که بواسطه آن دال شده است... و شعری... در دیــــد دوم

+ نوشته شده در پنجشنبه 27 فروردین1388ساعت توسط حـامـد نیک بخـت |