تبليغاتX
دیـــــــــــــــــــد

دیـــــــــــــــــــد

گاهی کمی شعر - محمد حامد نیکبخت

 

 

در می بن دم

 

با صدای سوتی از لولا

 

در آغوشت

 

پخش

 

با دامن لری گل دار

 

 انتهای کوچه پس کوچه های استانداری

 

و مزخرف این که با دو انگشت

 

          پلک هایت را می کشی به سمت شقیقه

 

تا جایی که جا دارد

 

به پیچیده گی  باز کردن گره شل روسری

 

یا ول کردن کیف از روی شانه به مبل

 

مانده این که

 

                عزا بگیری برای شام و

 

ناخن ها همچنان جویده شوند

 

چه بهتر

 

که دو خروار  ویرگول آویزان باشد از سقف

 

با دمایی که مناسبت دارد و مناسب است

 

برای انجماد

 

- گور پدرش ......

 

نرسیده به دروازدولت یک بقالی هست

 

مــی خــرم ...

 

می کوبم

            در را به هم

 

و اینبار

 

لای لولا

 

جوری که چفت شویم میان آن

 

       گهگاه که سرک می کشد دزدیده کسی...

 

                                                     می مالیم به هم

 

تا  دیگر نسوتد و

 

                      بلند نشود...

 

 

* خیابان استانداری در مرکز شهر منتهی به دروازه دولت .

         دید و نظر دوستان در ادامه مطلب

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه 26 شهریور1386ساعت   توسط حـامـد نیک بخـت  | 

 

گوشی موبایلم تکان می خورد و

 

انگار

 

همه ی راه ها به جایی ختم می شود

 

تا بین نگاه کردن به شماره و فهمیدن،

 

 جز جنجالی کوتاه

 

که در ارتعاشات ویبره حل شده است

 

باقی نماند.

 

و حکماً     *

 

دست و دلم می لرزد

 

تا می آیم  بپرسم تو کیستی...

 

و نشنیده،

 

انگار مری و معده ام را

 

از سیر و سرکه پر کرده باشند

 

پشتم عرق کند و

 

پا پا  کنم

 

تا همه چیز زود تمام شود

 

پنهان که نیست،

 

هر چند آغاز نشده،

 

 فرسنگ ها میان دو گوشی همراه مان فاصله باشد

 

من دوست دارم منتظر تکان خوردن و چرخیدن

 

بمانم ...

 

سوار بر  فلکی

 

که از هم عقب بیافتیم و جلو ...

 

 

 

 

* حکماً = حکمن (از حکم) حتمن حکم شده = حتمن

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 13 شهریور1386ساعت   توسط حـامـد نیک بخـت  | 

 

دُونه...

 

 

 

ميان دو جناغ سینه  ام

 

حالی ست

 

مثل خيال ِ له کردن سر گربه ایی با گوش کوب

 

و انگار همیشه پر بوده از گل های خرزره *

 

با شته ها و مورچه هایی

 

که تا توی سینوس هایم

 

پشت پلک هایم

 

تمام سطح جمجمه ام

 

موکت کشیده اند

 

و چاره ایی نیست

 

باید

 

تاپاله ی ماده خری جوان را که هنوز هم نزاده است *

 

بخور دهم...

 

میان دو جناغ سینه ام

 

حالی ست ...

 

                            تو

                                     لباست را بپوش ...

 

 

 

 

 

 

* خرزهره

* پشکل ماچولاغ ( دونه بخور دادن پشکل ماچولاغ)

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 6 شهریور1386ساعت   توسط حـامـد نیک بخـت  |